Czy Wasi rodzice Wam ufają Question
Jeśli nie, to w jaki sposób je straciliście? Czy takie raz stracone zaufanie,
da się odbudować?

A ja sam nie wiem, co moi rodzice o mnie sądzą... Jak mnie kochają, to znaczy, że też ufają... Jak sobie coś zrobię, to też zaczynają dbać o mnie... Ja nie mogę być pupilkiem, gdyż jestem środkowy, a z takowymi ma się najmniejszy kontakt

Dogaduję się z moimi staruszkami dosc dobrze myslę ze mi ufają.Miałam parę wpadek ale jakos im je wytłumaczyłam i jest ok. :k: Większe zaufanie ma do mnie mój tata,mama czasami ma jakies sapy ale na ogół jest dobrze.

Sam nie wiem czy mi ufają... Jeśli mi ufają, to nie powinni mi zabraniać tylu rzeczy... To chyba świadczy o tym, że mi nie ufają. Ale sam nie wiem, kontakt z nimi mam dobry, ale czy to świadczy o zaufaniu? sam nie wiem.

twoje podejście do sprawy jest nieco odmienne bo zabraniają ci tylu rzeczy z miłości a nie z braku zaufania, jeśli Ci mówią że to raczej żeby Cię przed czymś przestrzec aniżeli żeby utrudnić życie :}

Moi rodzice mi ufają ... mimo że czasem robie rzeczy które nie powinienem i wstyd mi czasem troche przez to... ale mama mi ufa a z ojcem mam słaby kontakt bo tak naprawdę w domu jest dopiero od trzech lat, wcześniej go prawie nie spotykałem bo pracował na moje dobro

Myślę że moi rodzice bardzo mi ufają pozwalając robić to co robię.
Spać po za domem kiedy chcę, robić biby, wyjeżdżać, zapraszać kogo chcę i ogólnie to co chcę bo mi ufają i mają nadzieję że wiem co robię.
I jeszcze <odpukać> ich nie zawiodłam...

Na wielkie szczęście moi rodzice mi ufają i to chyba nawet bardzo

Moi mają... albo nie mają już siły nie mieć.
Poza kilkoma niemiłymi wypadkami, których sama się trochę wstydzę (ah, ta naiwność i lekkomyślność) i wieloma wojnami do łez jakoś od dłuższego czasu sie z nimi dogaduję. Mówię gdzie, z kim, na jak długo wychodzę i idę... pod żadnym względem mnie nie sprawdzają. Ogólnie staramy sie być wobec siebie fair, oni szanują moje poglądy i sposoby na wolny czas  :winko: , aja staram się by nie musieli się zbytnio martwić.

Mi moi rodzice ufają, uważają mnie za odpowiedzialną osobę która liczy sie ze światem i następstwami jakiegoś czynu. Mówią że wirzą w mój rozsądek i że mam robić to co uważam za słuszne i będą to popierać. Więc na dużo mi pozwalają i niemartwią sie że zrobie cos głupiego.