Z prowadzeniem imprez, czy ze śpiewaniem na koncertach nie mam większych kłopotów. Z graniem na scenie, czy też przedstawianiem prezentacji na studiach też nie. Nie sprawia mi to problemów z racji tego, że od małego brzdąca rodzice próbowali wykształcić we mnie i mojej siostrze śmiałość do występów publicznych.
Nie znaczy to jednak, że zawsze tak jest ;-)
Kiedy mam grać na egzaminie z perkusji albo pianina... Amba Fatima, moi drodzy. Ręce mam zimne, pocą się, widać mi żyły strasznie, nie potrafię usiąść nawet na chwilę. To jest straszne.

Robi mi się wtedy zimno. No może to tylko złudzenie, ale ciarki przechodzą mi po całym ciele i mam gęsią skórkę. Strasznie drży mi także głos i tracę kontrakt z publicznością, często opuszczając wzrok.

Ręce mam zimne, pocą się, widać mi żyły strasznie, nie potrafię usiąść nawet na chwilę. To jest straszne.

Ja niestety się czerwienię! I to bardzo... I często... 
po wszystkim jestem zasapana i zmęczona jak po bieganiu po schodach.

Ja niestety mam tak samo, a do tego jak muszę wyjść na środek i coś przeczytać to mam z tym mały problem bo zaczynają mi się trząść ręce...

Nie czuję tremy w takich publicznych wystąpieniach jeśli mam publicznie zrobić coś w czym czuję się pewnie w czym wiem, że jestem dobry i będę gotowy na wszystko
w innym wypadku, to różnie bywa, ale jakoś nigdy nie miałem takiej mega wielkiej tremy, jeśli już to tylko lekką, a ona jest całkiem fajna i wręcz podniecająca : D

  Nie mam w zwyczaju się tremować. Może kiedyś, ale nie teraz. Fakt, czasami mi ściśnie żołądek jak widzę bardzo dużą publikę, ale znalazłam na to sposób. Jeśli na scenie nie będę się dobrze czuć, tym bardziej ludzie będą patrzeli na mnie jak na błazna. W takim przypadku NIE WARTO się tremować. Wyobrażam sobie wtedy, ze to ja jestem tam gdzieś w publice i patrzę sama na siebie. No i tak pozbywam się żołądkowego ścisku i drżenia głosu.. W zasadzie to zawsze mam tylko zimne ręce i nic więcej Jedyne w czym mi wtedy przeszkadza to że mam kawałki lodu zamiast rąk, to moment kiedy mam grać na gitarze XDD Nie czuję wtedy strun, a to jest straszne XDDDD
   Często też zdarzało mi się ratować sytuację na scenie (improwizacja, głupi żart) gdy kogoś innego trema zżerała żywcem xD Pamiętam nawet moment w jakimś spektaklu, jak ja musiałam wykuć na blaszkę 2 strony roli, a jedna biedaczka pomyliła się przy jednym zdaniu. oczywiście zaczęłam paplać trzy po trzy i jakoś się to uratowało :f

   Z każda otrzymaną rolą coraz bardziej mi się na scenie podoba

Trema była kiedyś u mnie mocno odczuwalna. Zazwyczaj łamała mi lekko głos i sprawiała, że nerwy uwidaczniały się w moich ruchach. Myślę, że studia mnie skutecznie wyleczyły mnie z tremy, albo z większej jej części. Paradując po klasach wypełnionych krytycznym audytorium i wygłaszając różne teorie, nauczyłem się ją opanowywać. W pracy ją totalnie wykorzeniłem. Tremę można pokonać! Liczę Łukaszu, że Ci się uda:]

Trema rzeczą ludzką... Odczuwam raz na jakiś czas. Najgorzej było przy półrocznych koncertach w szkole muzycznej, wolałam końcoworoczne egzaminy przed komisją... I od razu robię się jeszcze bledsza niż zwykle, lodowate, trzęsące się ręce, zimno, łamiący się głos ;> I weź tu graj, człowieku, kiedy masz łapska sztywne jak jasna... no.
Nie stresuję się jakimiś tam testami, no maturą trochę - ale nie samym egzaminem, tylko ogromem materiału raczej.
Generalnie nie lubię się pokazywać przed ogromną publiką - są sytuacje, kiedy nie przeszkadza mi to jakoś szczególnie, ale jednak bywa. Z resztą w ogóle nie cierpię jak się na mnie gapią nachalnie ;> O, kolejna rzecz - ogromna trema towarzyszy przy poznawaniu większej grupy osób, wśród której tylko ja jestem wyalienowana. Znacie to? ;>
Czytając Wasze posty - mam nadzieję, że rzeczywiście to mija ;> Raz na zawsze.

No tak, jeśli chce się dobrze przed kimś wypaść... Wtedy presja jest jeszcze większa i dużo łatwiej jest się zbłaźnić, całkiem przypadkiem.
Jeśli chodzi o ustną maturę - czekam sobie na nią. Wiem, że będzie bardzo, bardzo ciężko nie zapomnieć trzech czwartych z tego, co się nauczyłam.