No a więc postanowiłem założyć nowy temat. Tym razem wpadłem na ten pomysł po wczorajszych odwiedzinach mojej ciotki w szpitalu... Spadła biedaczka ze schodów...

Co myślicie o odwiedzaniu osób wam bliskich i trochę dalszych w szpitalu?
Nie przeraża was ten zapach? Ta dziwna woń, która zawsze towarzyszy szpitalnemu nastrojowi?
Czy lubicie mówić ludziom teksty typu... "Wyglądasz dużo lepiej, wszystko będzie dobrze"?

Ja osobiście nie za bardzo przepadam za miejscami typu Szpital... Tam zawsze, no prawie zawsze czuć taką ponurą atmosferę i woń... Co do mówienia ludziom tekstów typu wymienionego wyżej, to nigdy tego nie robie. Dlaczego? Ponieważ najczęściej to nie jest prawda!

Się mogę wypowiedzieć... W dzieciństwie "byłem chory na" aceton... Bardzo szybko się odwadniałem, i praktycznie każda choroba kończyła się w szpitalu... 17 kroplówek ^^

Nie przeszkadza mi ten zapach, ale przeszkadza mi dużo innych rzeczy. Np. to, jak kiedyś dzieci były pouciskane w salach..  Sala wielkości kibla, a tam dwa łóżka...

Takich tekstów nigdy nie trawiłem. Wiedziałem że jestem chory, i że muszę wyzdrowieć, a te teksty niczym mi nie pomagały.. Ostatni pobyt zaliczyłem w kwietniu tego roku...  I np. sms od ludzi z klasy, gdzie pytają co u mnie, jak się czuję i tak dalej, jest bardzo cieszący. Ale nic więcej.

Ja nie przepadam za szpitalami. Ale jeżeli już stanie się takie nieszczęście że ktoś z mojej familii tam trafi do staram się odwiedzać tą osobę jak najczęściej. Niestety zdarzyło się to kilka razy,więc trochę sobie po tych szpitalach połaziłem.

To ja teraz przedstawię tą sprawę z drugiej strony.
Jak sam leżałem w szpitalu to nie lubiłem odwiedzin. Miałem tam takie swoje małe prywatne życie w nowym otoczeniu z nieznanymi wcześniej ludźmi co mi się baaaardzo podobało xD
I jak już dostawałem telefon, że będę odwiedzony o tej i ej godzinie to natychmiast jakoś dobry humor mnie opuszczał.

Hmmm... Ja muszę się przyznać, że lubię szpitale. Lubię ten zapach (najbardziej podoba mi się zapach w dyżurce, gdzie trzyma się leki), lubię stare, chłodne korytarze, szpitalne łóżka, drewniane okna pomalowane na biało. Może to dlatego, że jak byłam mała często odwiedzałam rodziców w pracy (a pracują jak wiecie w szpitalu właśnie). Szpital jest dla mnie bardzo interesującym miejscem i wiem, że to trochę dziwaczne, ale uwielbiam tam przebywać, chodzić po korytarzach, odkrywać różne miejsca i ludzi. Nowe szpitale też są ciekawe, ale te starsze mają niesamowity klimat.

O! Jak będziecie jechać, to ja się chętnie z Wami zabiorę. Trochę to daleko, ale dam radę.
Świetny ten szpital. W opuszczonym to chyba jeszcze nigdy nie byłam.

Może i atmosfera i zapach tam nie przyjemne są. Ale domyślam się iż w szpitalu samotnie musi być bardzo nudo, ogólnie nigdy nie leżałem w szpitalu (nie licząc narodzin), ale wyobrażam sobie jaka tam nuda musi panować, jak się przebywa tam przez kilka godzin, dni, tygodni, czy nawet dłużej i to głównie leżąc. Zbytnio rozrywki niema. Ja jednego dnia w łóżku nie potrafię przeleżeć jak choruję. Ale mimo że nie leżałem nigdy w szpitalu to nieraz kogoś odwiedzałem tam, bo co jak co ale to zawsze fajna sprawa dla odmiany pogadać z kimś kto się o Ciebie martwi i go się lubi, zamiast z innymi pacjentami na sali którzy mogą być zupełnie inni od nas i niema zbytnio o czym z nimi gadać. A jak znajomi czy rodzina cały czas przychodzą to jest jakieś urozmaicenie i pewno człowiek się tak nie nudzi, choć pewno potrafi to być męczące.


Jakbym kiedyś leżał w szpitalu to cały czas chciałbym aby ktoś mnie odwiedzał o i jeszcze jakby piwo tam wypić pozwolili to już zupełnie rewelacja!

Ja ogólnie mam dość neutralny stosunek do odwiedzin w szpitalu. Nie mam żadnego odczucia typu lubię lub nie.
Leżałam kiedyś w szpitalu miesiąc. Co prawda poznałam znajomych pacjentów i jako tako było o czym gadać, bo osoby te były w podobnym do mnie wieku, ale jednak co swoi to swoi. Jak przychodzili jacyś moi znajomi od razu było mi lepiej.


Oczywiście kiedy ktoś znajomy jest w szpitalu staram się tam iść i go odwiedzić, pogadać co i jak.
Ale powiem szczerze, że zaliczyłam chyba najtrudniejsze dla mnie odwiedziny, kiedy to szłam odwiedzić mojego tatę, który parę godzin wcześniej przeszedł poważny zawał. Chciałam się trzymać jak weszłam do szpitala, ale kiedy weszłam na salę, a on leżał przypięty kabelkami do monitora, który rejestrował pracę serca to łzy same mi lecieć zaczęły.


Także ogólnie odwiedziny lubię, ale jeśli jest to bliska rodzina i poważny stan to raczej się denerwuję przed odwiedzinami w szpitalu.