U mnie tak samo. Można powiedzieć że w wielu sprawach to ja decyduję co kupić itd. Również mieszkam z mamą i bratem i np. przy remoncie wybierałem panele do swojego pokoju ^^ Ogólnie mogę powiedzieć że się dogaduję z mamą i najczęściej szanuje moje rady choć się do nich nie stosuje ^^

Pochodzę z rodziny, w której rodzice zawsze liczyli się ze zdaniem własnych dzieci i do dzisiaj tak pozostało, pomimo tego że ani ja ani brat nie mieszkamy już w domu rodzinnym. Jeżeli należy podjąć jakąś ważną decyzję dotyczącą naszego życia (mam na myśli całą naszą piątkę: rodzice, brat z żoną i ja) każdy może wypowiedzieć się odnośnie danej kwestii. Wydaje mi się, że jest to dobry i sensowny model funkcjonowania rodziny, dzięki temu każdy z nas w jakiś tam sposób pomaga pozostałym. Faktem jest, że nie zawsze wszystkie pomysły, rady czy czyny zyskują akceptację ale przedyskutowanie sprawy doprowadza do jakiegoś ludzkiego rozwiązania

Szczerze mówiąc nie wiem czy się liczą z moim zdaniem.. bo jestem taka paskudna, że co ja powiem to święte i tak ma być xD Co do remontów pytają jak ja to widzę ale mi to tam wisi i powiewa szczerze mówiąc no chyba że chodzi o mój pokój to wtedy całkowicie sama decyduję co i jak w nim będzie... Zawsze stawiam ich przed faktem dokonanym, niema co dyskutować ze mną oni dobrze wiedzą, że się nie opłaca, jestem za bardzo histeryczką... O jakieś ważne sprawy też właściwie mnie się pytają, powiem swoje zdanie, wysłuchają, czasem przedyskutujemy to hmm to może jednak liczą się z moim zdaniem xD

U mnie w domu ojciec nie liczy się z niczyim zdaniem. Mama ze mną rozmawia o ważnych sprawach, ale raczej są to takie luźne rozmowy; nie zapadają żadne decyzje.

no chyba że chodzi o mój pokój to wtedy całkowicie sama decyduję co i jak w nim będzie..

Też bym tak chciała. Moi starzy zawsze mówią, że wszystko będzie takie jak my (ja i moja siostra) chcemy, ale potem i tak sami jadą kupić nam meble. Podczas ostatniego remontu dokonali fatalnego wyboru siedzeń i mam ochotę te cholerne leżaki (?!) wy*ebać na śmietnik.

Najbardziej denerwują mnie w moich rodzicach ich obietnice ('Tak, remont pokoju będzie już za parę miesięcy', 'Tak, kupimy Wam duże pufy', 'A za rok wyjedziemy na wakacje nad morze'), których NIGDY (powtórzę raz jeszcze: NIGDY!) nie spełniają (na remont pokoju czekałam 6 - słownie: sześć - lat, zamiast puf mam jakieś obrzydliwe leżaki, które do niczego nie pasują, a na wakacje nad morzem, które obiecywali nam, kiedy jeszcze byłyśmy małe i była to dla nas wielka frajda, nigdy nie pojechaliśmy - nie licząc zlotu).
Wrr. Offtop. Sorry.

U mnie różnie.
Mieszkam sama z mamą, i raczej jeśli chodzi o sprawy remontowe, staramy się uzgadniać je razem.
Tak samo wydatki, ale jeśli w grę wchodzi jej życie prywatne to ukrywa to prze de mną, za to o moim by chciała wiedzieć wszystko, i to jest denerwujące .
No i nienawidzę kwestii alimentów i wszystkiego co jest związane z moim ojcem, ponieważ później każda ze stron próbuje mnie wciągać w jakieś gierki i tak dalej. A ja na prawdę nie mam na to sił i chęci.

Poniekąd TAK, ale to zależy ode mnie co powiem i na jaki temat.
Po większej części nie liczą się z moim zdaniem (JESTEM WTEDY BARDZO ZDENERWOWANY) bo to jak mówienie do ściany

Moi rodzice raczej nie liczą się z moim zdaniem, przystają na moje propozycje tylko wtedy, gdy się pokrywają z ich zdaniem, bądź ewentualnie kiedy są w stanie się do nich przychylić. Nie wiem jak teraz by było, ale trzy czy cztery lata temu nie dali mi nawet wybrać tapety do własnego pokoju. A ich argumentacja "bo tak" albo "bo ja tak mówię" doprowadza mnie do pasji szewskiej. :/

Denerwuje mnie to wszystko bardzo, no ale co zrobić, takie typy.