A ja...a ja akceptuję wygląd, oczywiście jest miliard rzeczy, które mi się nie podobają, ale nie zmienię tego więc pozostaje mi to zaakceptować, poza tym tak jest chyba łatwiej , nie zaśmiecam sobie życia dodatkowymi problemami . Chociaż nachodzi mnie czasami taki dziwny nastrój i chciałabym w sobie wszystko zmienić i się ogarnąć , na szczęście szybko mi to przechodzi

Dodatkowo mam specyficzny charakter i sposób bycia...

w pełni sie zgadzam, ale chyba ja tez i dlatego się dogadujemy xd Może jedynie inni mają problem z zaakceptowaniem mojego charakteru , szczególnie kiedy jestem w towarzystwie Sandry    ale tym też się nie przejmuję xd

Nie czuję się pewna siebie (Jak Łucyś to przeczyta, to pewnie wyśmieje ).

wyśmiałam Widocznie dobrze to maskujesz ^^

hm. Nie czuję się ani ładna, ani atrakcyjna, ani piękna. Generalnie akceptuję siebie, ale nie aż tak żeby popadać w narcyzm i samouwielbienie. Raczej się siebie nie wstydzę, ale też nie mam zamiaru się sobą obnosić. Nie przypominam sobie momentu w życiu żebym sama sobie się podobała Kiedy słyszę, że brzydka nie jestem, to nawet w to nie wierzę bo wydaje mi się to miłym kłamstwem dla poprawy humoru. No cóż xD Jeśli chodzi o charakter to się nie wypowiadam. Jedni go lubią inni nie. Ja tam go lubię. >D

Widzę że prawie nikt tutaj atrakcyjnym się nie czuję, ale zapewne wielu z was jest za takowych uważane... a już na pewno przez jedną osobę (i nie chodzi tu babcie!).


Jeżeli o mnie chodzi to ja wcale siebie nie uważam za jakiegoś brzydala, jednocześnie nie uważam siebie za mega przystojniaka. Po prostu nie mam w tej kwestii zdania na swój temat. Ciężko mi siebie ocenić, choć raczej nie widzę aby płeć przeciwna ustawiała się do mnie kolejkami. Choć koleżanki babci opisują mnie: "Cóż za przystojny kawaler." Haha... choć pewno bym usłyszał to nieważne jakbym wyglądał. Ogólnie swój wygląd akceptuje i to bardzo... trochę dlatego że mi to ogólnie wisi i się nie przejmuje tymi sprawami. A jakbym mógł cokolwiek w swoim wyglądzie zmienić to niczego bym nie chciał jest dobrze jak jest, bo jakbym sobie dodał np parę centymetrów wzrostu to mógłbym nabawić się lęku wysokości na przykład! Ot co!

Moja odpowiedź jest prosta - NIE...

Bardzo fajny obrazek Wasamirze. Od razu mi lepiej hehe.
Nie czuję się ani ładna ani atrakcyjna. Ostatnimi czasy moje poczucie własnej wartości spadło jeszcze niżej. Wiele życiowych sytuacji na to wpłynęło. Zwykle jednak się tym nie przejmuję i nie myślę o tym. Pocieszam się myślą, że jestem jaka jestem i wierzę, że kiedyś spodobam się komuś, będąc po prostu sobą. Nie zmieni się wszystkiego, ale trochę wpłynąć na swój wizerunek np. można ćwiczyć, umalować się jakoś czy zadbać o fryzurę czy strój. Tutaj, znów siebie nie oszukując, jestem dość leniwa, jeśli chodzi o ćwiczenia (co prawda nie mam jakiś problemów z wagą, ale można by o siebie lepiej zadbać), malować się za bardzo nie umiem (najczęściej i tak chodzę bez makijażu) a jeśli chodzi o włosy to spinam je tylko by było mi wygodnie. Strój to dla mnie też przede wszystkim wygoda. Jestem raczej przeciętna i mimo, że nie czuję się atrakcyjnie to jednak zaakceptowałam siebie.

Gratuluję, Kasios!

Ja od jakiegoś czasu powoli przestaję się przejmować każdym mankamentem w moim ciele. Nie jest to może jeszcze całkowita akceptacja siebie, ale jest lepiej. Po prostu pogodziłam się już, że nigdy nie będę uważana za ładną i sądzę, że jednak da się z tym żyć. Mam wiele wad, ale to co się da, staram się jakoś tam choć trochę kamuflować lub zmienić, a to, czego się nie da, próbuję olewać i o tym nie myśleć. Myślę, że dużo zmienił mój wyjazd z domu - po prostu zaczęłam się zajmować czymś innym niż wyglądem, wiele też dali mi moi znajomi, ale chyba przede wszystkim przestało mi tak odbijać na punkcie mojego wyglądu, bo skończyła mi się ta chora, nastoletnia burza hormonalna, z czego się niezmiernie cieszę.
To jeśli chodzi o ciało. Gorzej z psychiką, bo nadal wiem, że bardzo ciężko muszę pracować wadami w zachowaniu, szczególnie po alkoholu.
Chociaż jedną sprawą przestałam się tak bardzo martwić. Głównie chodzi mi tu o to jak zachowuję się w nowym towarzystwie, gdzie jestem bardzo przestraszona i trudno mi być sobą, trudno mi się rozluźnić. Myślę, że można mi to wybaczyć i że najważniejsze jest to jak się zachowuję w stosunku do osób, które już dobrze znam i z którymi spędzam dużo czasu (chociaż może to w ewentualnym podrywaniu - w końcu temat o atrakcyjności - nie do końca mi pomoże).