To trudne pytanie. Czasem dobrze czuję się w swojej skórze, ale chyba w większości przypadków mam do siebie jakieś ale. Nie wiem z czego to wynika bo przecież człowiek nie ma wpływu na to jak wygląda. To prawda, że może ćwiczyć by mieć piękną sylwetkę i cudne ciało, może ładnie się ubierać, dziewczyna może się malować, chodzić do fryzjera, w ostateczności nawet poddać się operacji plastycznej. To wszystko po to, żeby czuć się ładniejszym. Chyba większość osób ma jakiś kompleks związany z wyglądem. Kiedyś dość mocno przeszkadzało mi to, że jestem wysoka, dziś jakby się do tego przyzwyczaiłam. Czasem tak sobie myśłę, że chciałabym coś w sobie zmienić gdybym mogła, ale z drugiej strony czy wtedy to byłabym ja? Jeśli chodzi o kobiety to sądzę, że czują się piękne wtedy, gdy przeglądają się w oczach ukochanego mężczyzny.
Jednak czy atrakcyjność to tylko piękno zewnętrzne? Człowiek może być atrakcyjny również pod innymi wzgędami. Na atrakcyjność może mieć wpływ charakter, ogólne usposobienie, poczucie humoru, inteligencja, życzliwość w stosunku do innych ludzi. No i w niektórych przypadkach posiadane przez niego bogactwa. Jeśli chodzi o ostatni przykład to pod tym względem nawet sama dla siebie nie czuję się zbyt atrakcyjna.

Hehe jaki temat! W sam raz do mojego użalania xD Cóż nigdy specjalnie atrakcyjna się nie czułam (o ile w ogóle się tak było) i też raczej czuć się nie będę. Są dni, ze patrzę na jakąś dziewczynę i sobie myślę ,jak ja bym chciała tak wyglądać!' a innym razem w ogóle mi to nie przeszkadza, że ja to ja. Kompleksów mam masę hehe. A ostatnio jeszcze bardziej straciłam na pewności siebie, aczkolwiek walczę z tym. Kurcze najgorszą rzeczą u mnie, której strasznie nie lubię jest to, że jak się wstydze to gadam straszne głupoty i non stop się chichram jak jakaś hiena. Szkopul w tym, że wiem, że tak mam i że dokładniej w tej a tej chwili to robię, ale nie umiem się powstrzymać. To niestety niekontrolowana reakcja.

Mam na tyle silną osobowość,że przesłąnia to potencjalne wady;)

Znam kilka takich osób i szczerze mówiąc podoba mi się gdy ktoś jest pewny siebie i nie użala się nad sobą z byle jakiego powodu. Niestety nie posiadam tak silnej osobowości, ale w dalszym ciągu nad tym pracuję. Mam podwójną motywację

No i zgodzę się tu z Dysią. Nie tylko wygląd się liczy a wnętrze. To jest najważniejsza rzecz w drugiej osobie. Wiadomo, że będąc z kimś staramy sie i zadbać o to co widać. Zresztą nie mając kogoś też się staramy przyciągnąć czyjś wzrok. W sumie zależy to chyba od tego, że każdy w jakiś sposób chciałby być zauwazony. A o kompleksach niekoniecznie trzeba mówić. Często jest tak, że są to drobne rzeczy oi gdybyśmy o nich nie mówili to druga osoba może by ich nawet nie zauważyła.

Łukaszu uszczerbek uzębienia da się naprawić u dentysty ^^ Wiem coś na ten temat heh. No i owszem każda zmora znajdzie swego potwora niach niach. Czasem trzeba czekać lata a czasem zdarza się  to w ciągu 5 min hehe.

Kompleksy miałam od dawna (zresztą pewne mam nadal), przez bardzo długi okres czasu. Powody były różne: okulary, krzywe zęby, różne problemy wieku młodzieńczego (z cerą), dość niski wzrost, mały biust, kilka kilogramów za dużo... Mogłabym wymieniać jeszcze długo Generalnie nie jestem jakaś super urodziwa (w sensie, nie wyglądam jak rasowa piękność) i to też był mój problem. W latach szczenięcych wyśmiewano mnie, a nieco później na dodatek żaden chłopak się mną nie interesował, więc to już w ogóle była tragedia.
Zaczęło się to powoli zmieniać, gdy pewien poznany przez internet () chłopak zaczął się jednak mną interesować, jednak i to się szybko skończyło (), choć moja pewność siebie, która się powolutku budowała, nie została zburzona.

A potem to już jakoś samo tak poszło: schudłam te kilka kilogramów, rysy twarzy mi się troszkę wyostrzyły, ufarbowałam włosy na ciemno (moje naturalne są jakieś takie nijakie), skróciłam i "zrobiłam sobie fryzurę", na studiach już zaczęłam się ubierać nieco bardziej kobieco (choć i to bez przesady; w szpilkach nie latam ), nauczyłam się ładnie podkreślać oczy odpowiednim makijażem i zadrutowałam się (aparatem ortodontycznym) .
Charakter mój również nieco uległ zmianie dzięki tej pewności siebie: nie boję się raczej występować publicznie, no i w ogóle to fajna dziewczyna ze mnie ()

Wydaje mi się, że jestem teraz sporo "ładniejsza" niż byłam jeszcze 4-5 lat temu, choć nie czuję na sobie tych męskich spojrzeń, ech. A fajnie by było czasem zobaczyć na własne oczy, że kogoś zaintrygowałam

Cytat: Liviena

krzywe zęby, różne problemy wieku młodzieńczego (z cerą), dość niski wzrost, mały biust

Mamy podobne problemy z tego, co widzę.

Dla mnie to już nie jest problem

No ja tam się czuję, może nie przystojny, bo nie wyglądam zbyt męsko, ale na pewno czuję się w miarę ładnie
Nie jestem jakimś brzydalem, mam całkiem fajne włosy, a nie czuję potrzeby bycia najprzystojniejszym mężczyzną na świecie, wystarczy mi to co mam i z tym jest mi dobrze
Mam nawet jako takie powodzenie u płci przeciwnej, chociaż głównie u dziewczyn tak z 3 lata młodszych no bo jak pisałem wyglądam raczej chłopięco niż męsko : D

Jedyne co mi się w sobie nie podoba to jak to ładnie już napisano

różne problemy wieku młodzieńczego (z cerą)

chociaż już też wychodzę powoli na prostą, więc nie jest najgorzej

Nie.










I to jest tylko i wyłącznie moje zdanie. Proszę go nie negować, nawet, jeśli Wam wydaje się inaczej.

Czy czuję się atrakcyjna? hmmm
Od ponad roku - owszem Myślę, że to w dużej mierze kwestia tego, jak postrzegają nas inni: kiedy ktoś, na kim nam naprawdę zależy uważa nas za atrakcyjnych, to sami zaczynamy się za takich uważać.
Oczywiście, mam swoje kompleksy. Z resztą niezmienne od bardzo dawna, czyli "trochę" zbyt obfite kształty. Ale obie babcie oraz mama zgodnie twierdzą, że schudłam studia mi służą w tym kierunku, choć bynajmniej nie głoduję.
"Osobowściowo" też mogę chyba być atrakcyjna, na studiach znalazłam sobie fajne koleżanki. Bywam dość ciężka w obejściu, ale dzięki temu, ze "Ktoś" przepędził moją depresję, zwykle jestem raczej wesoła i otwarta. Daję się lubić generalnie