Czy ja wiem czy tak na potęgę się pobierają ludzie, ostatnio moim zdaniem to jakoś mniej modne jest, w tym roku żadnego wesela nie zaliczyłem, a za to kilka pogrzebów, a to są jedyne dwie okazje gdzie widzi się prawie całą rodzinę. Jednocześnie kuzynostwo czy znajomi żyją w dość trwałych związkach czy też zdarzają się przypadki ciąż a nawet dzieci i ślubu nie mają.

Moje osobiste podejście do małżeństwa jest takie iż nie wiem czy kiedykolwiek będę brał ślub, bo pochopnie go brać nie zamierzam, a jakieś małżeństwo z powodu dziecka też w grę nie wchodzi, bo po pierwsze nie zamierzam "wpadać", a po drugie nie jest to dla mnie argument do brania ślubu (tzn "wpadka"). Jako że rozwód jak Łukasz już stwierdził bywa krzywdzący dla dziecka, a poza tym jest to decyzja dwóch osób dorosłych które powinny to dobrze przemyśleć i zdawać sobie sprawę z konsekwencji swoich czynów, tak więc rozwody uważam że głupotę, bo po prostu wystarczyło się nie żenić. Tak więc ja ślub nie prędko wezmę i na chwilę obecną w przyszłości będę samotnym kawalerem.

Czemu ludzie się rozchodzą? Bo są lekkomyślni i biorą ślub zbyt pochopnie, np po paru miesiącach życia w związku np mój kuzyn wziął ślub z dziewczyną którą znał pół roku, po następnych 6 miesiącach się rozstali, teraz czeka na unieważnienie tamtego małżeństwa aby ożenić się z kolejną, tyle że z tą już jest dłużej, a to tylko dlatego że przez poprzedni rozwód nie mógł się żenić. Dość kiepska polityka. No i jak już wspominałem często ludzie biorą ślub przez dziecko, rodzi im ono się przez przypadek, więc niektórzy twierdzą że trzeba wziąć ślub zanim się urodzi, bo jak to tak można?! No a w efekcie na dłuższą metę nie potrafią ze sobą wytrzymać, przy czym po jakimś czasie kiedy dziecko jest jeszcze dość młode rozstają się, ono na tym najbardziej cierpi bo już rozumie co się dzieje i moim zdaniem lepiej dla takiego dziecka byłoby gdyby od początku wiedziało że mieszka tylko z jednym z rodziców. Kolejny powód "co ludzie pomyślą?" tyle że obecnie to już raczej rzadkość, ale zdarza się, czy też to presja wywierana przez rodzinie którzy twierdzą że "tak żyć nie można". No i często ludzie też biorą śluby tylko po to aby nie być na przyszłość samotnymi, co też moim zdaniem jest kiepskim pomysłem bo znów często to średnio przemyślana decyzja i efekt jest różny, a znam parę osób, którzy to "muszą być w związku".

'Nie wierzę' w śluby. Jestem zdania, że człowiek zmienia się codziennie, co kilka minut, że każde doświadczenie zmienia. Jak więc mogę komukolwiek obiecać, że będę go kochać (kwestia miłości to już inna sprawa - generalnie też nie wierzę) za miesiąc, a co dopiero za rok, dziesięć czy pięćdziesiąt lat? Kiedyś instytucja małżeństwa była potrzebna społecznie - kobieta zajmowała się potomstwem, a mężczyzna utrzymywał rodzinę. W czasach, kiedy po pierwsze obie płcie doskonale radzą sobie samodzielnie (jeśli chodzi o kwestię materialną), a po drugie chrześcijaństwo i wartości takie jak honor, miłość, poczucie obowiązku zamierają, dzisiejsze małżeństwo wydaje się karykaturą jego prototypu. Osobiście mogę stwierdzić, że jestem negatywnie nastawiona do ślubów. Tworzy to tylko fałszywe poczucie bezpieczeństwa, ludzie oszukują się, że zawsze będą mieć kogoś przy sobie, a potem zostaje rozczarowanie. Co prawda trudności wynikające z rozwodu, sprawiają, że wiele par mimo braku miłości mieszka nadal ze sobą i jakoś współegzystują (często nawet pozostają przyjaciółmi), ale ja wolałabym mieć tę wolność, żeby w każdej chwili móc ułożyć sobie życie tak jak chcę. Można powiedzieć, że małżeństwo tak jak do zdrady prowokuje do rozwodu. Pozostawienie drugiej osobie jak największej wolności jest moim zdaniem bardzo dobrym rozwiązaniem.