Nawiązuję tu do wątku u panów.

Dziewczyny, jak jest w Waszym przypadku? Czy czujecie się gotowe? Czy macie swoje dzieci?
Jak zapatrujecie się na sprawę niechcianej ciąży?


Jeżeli o mnie chodzi, to macierzyństwo od teraz zaraz! Uwielbiam dzieciaki, czy moje, czy obce. Fakt, zdarzyło mi się, że byłam wolontariuszem w Domu Dziecka, co wpłynęło BARDZO na moje opinie dotyczące rodzenia/wychowania/odpowiedzialności za dzieci. Wielu dorosłych z tych tzw. patologicznych środowisk nie jest w stanie w pełni zaopiekować się maluchem. Przez 2 lata pracowałam w świetlicy socjoterapeutycznej z dzieciakami w wieku 3 - 5 lat i większość z tych dzieci była zaniedbana. Rodzice nie byli w stanie poradzić sobie z dziećmi. Spotkałam się też z przypadkiem, gdzie matka rozkwasiła dzieciakowi nos o drewnianą ławę szkolną, bo (jak się okazało) nie miała na leki (dzieciak chory prawdopodobnie na ADHD, matka NIE MIAŁA na badania :/ ). A nie miała kasy, ponieważ piwo dla tatuśka było ważniejsze. No i dzieciak poobijany cały chodzi.

Takich i innych przykładów mogę Wam wymienić naprawdę dużo.

Po szkole, jaką przeszłam w tej świetlicy mam oczy otwarte na wiele błędów, jakich mogę uniknąć w wychowaniu własnych potomków ^^,

I jeszcze jedno pytanie: jak wyobrażacie sobie przebieg ciąży? Boicie się? Nie możecie się doczekać? Jak przebiegała Wasza ciąża?
Czekam na pościdła

Szczerze was podziwiam. Ja się dzieci zwyczajnie boję. Jak wlepiają te ślipia straszne, ślinią się, płaczą, gulgoczą, włażą pod nogi... brr! A najgorzej, jak dziecior czegoś chce; nie wiem wtedy dokąd uciekać. Przerażają mnie małe dzieci. Jak nauczą się mówić, jest jeszcze gorzej, ponieważ jakby nie patrzeć, niemowlak jest cokolwiek nieszkodliwy i większość czasu śpi. Ciarek dostaję jak trafię na grupkę z przedszkola; konwulsji, gdy natknę się na podstawówkę, torsji w przypadku gimnazjum (choć to, po części z innych powodów).
Dlatego nie zamierzam mieć dzieci. Jak już kiedyś coś, to kaktusa.

Co do niechcianej ciąży - zależy od warunków.
Jeżeli ciąża jest niechciana, bo jest powodem gwałtu, czy też wiadomo, że nie da się dziecku zapewnić nawet minimum, czy miałoby być to trzecie dziecko z jakąś chorobą, która je praktycznie wyklucza ze społeczeństwa itp - wcale nie gromiłabym matki za przerwanie. Z zastrzeżeniem, że nie wtedy, kiedy dzieciak mógłby już (teoretycznie i przy pomocy respiratora, ale jednak) przeżyć poza łonem matki.

Trzeba wziąć też pod uwagę, że rodzice z dzieckiem, jak to się mówiło, specjalnej troski zostają najczęściej z problemem sami. Kościół i prawicowe organizacje wielce zawzięcie będą bronić życia "dziatek nienarodzonych", ale jak już dziecko się urodzi, urodzi dajmy na to z zespołem Downa, nagle wszyscy umywają ręce i "sobie dzieciaka zrobiłaś, to sobie radź", co jest wstrętne.
Kończąc offtop - skoro nie chcą pomóc, niech przynajmniej nie utrudniają, bo nie wyobrażam sobie, jak można na kimś wymusić władowanie się w bagno i zostawienie, a niech się topi.