Przypomnijcie sobie taką historię (albo wyobraźcie jeśli takiej nie znacie z doświadczenia):
Tak jakoś w życiu wychodzi, że nagle, z rozmaitych powodów, człowiek o którym tyle lat/miesięcy rozmyślałaś przed snem, że już na całe życie, że potem to tylko ciepłe kapcie i bujany fotel^^, przestaje być tym na całe życie. On zostawił, ty zostawiłaś, rozeszliście się, bo "coś" całkiem na spokojnie.
I co dalej?
Jakie miejsce mają/powinni mieć byli w naszym życiu. Czy jest sens ciągnięcie znajomości jako "przyjaźni", seksu jako przyjemności, udawania, że się lubicie ze względu na towarzystwo? Jakie jest wasze zdanie i doświadczenie w tej dziedzinie?

***
Temat mi się wziął, bo spotyka mnie już któryś przypadek wielkiego, burzliwego rozstania pary. Ona go rzuca, przy okazji sypia z innymi dwoma (nie jednocześnie ) z nadzieją, że z nimi się ułoży jakiś związek. Nie przeszkadza jej to mieć byłego zapisanego w tel jako "Myszka" i pisania co dzień 'co tam?'. Sylwestra też spędzają razem i ja wiem, że się zejdą. Albo rozstanie było nieprzemyślane albo ona siły nie ma żeby działać.

Dobry (chociaż rzadki bardzo) kontakt mam z moimi wczesno-nastoletnimi miłościami, które wiem, że były raczej jakimś snem nieporadnej dziewczynki, która z hukiem wpadła z bajkę o pocałunkach, księżycu i miłościach większych niż ona cała. Oni też rozumieją jak było i dogadujemy się dobrze. Ale w życiu nie mogłabym ich mieć na co dzień przy sobie. Po prostu nie umiem (i widzę, że większość nie umie), żyć na jednym podwórku z kimś kto był choćby przez chwilę całym twoim światem.
Mojego ostatniego byłego, z którym byłam parę lat pozbywałam się z życia długo i nie było łatwe, ale z tego związku musiałam się wyleczyć, żeby spokojnie wejść w przyszłość. Gdy zaczął z zapałem przy każdym spotkaniu na jakiejś imprezie zapewniać jaki to z niego przyjaciel rodziny będzie w pewnym sensie go znienawidziłam. Wkurzam się na samą myśl o nim i na każde z nim spotkanie... a też rozstanie paradoksalnie wypłakiwałam w jego ramiona i z nim prowadziłam  poważne nie-tylko-rozmowy.
I myślę sobie, że jeśli się kiedyś kogoś kochało albo jeśli się żyło długo z myślą, że na zawsze to nie można być potem blisko - widzę jak kuszą tych co się rozstali myśli o ponownym zejściu. Jak ludzie próbują po raz wtóry i do niczego to nie prowadzi poza łzami.

Na zakończenie: uważam, że jak mężczyzny, z którym coś nas łączyło wielkiego nie wywiezie się kilkaset kilometrów i osiem towarzystw dalej, albo nie znienawidzi doszczętnie to ciężko normalnie żyć i nie kombinować, nie żałować, nie myśleć.

Ja tam nie mogę narzekać na moich ex
Chyba , że na ostatniego, który nie wiem do czego dąży pisząc do mnie i tak dalej. Po prostu nie chce mieć z tym człowiekiem nic wspólnego po tym jak mnie potraktował.
Ale z resztą utrzymuje kontakt , spotykamy się na " piwko" i pogaduchy. Kiedyś byli mi bardzo bliscy, teraz każde z nas kroczy swoją drogą , ale jednak coś nas kiedyś łączyło. Potrafię normalnie z nimi rozmawiać o teraźniejszości , bez wspominania tego co było i jak było . Pozostaje z nimi na koleżeńskiej stopie , zawsze mogą liczyć na moja pomoc lub radę.

Ja zbyt wielu ex nie miałam, ale z żadnym nie utrzymuję kontaktu. Po prostu, wolę sobie nie przypominać jak było, co było itd. Jestem pewna, że gdybym z nimi gadała to myślałabym czy mogłoby nam wyjść na nowo, a co on teraz robi, jak mu jest beze mnie itd. Wiem, że nie byłoby to niczym dobrym dla mnie, dlatego wolę nie utrzymywać żadnego kontaktu.

Dys, za to co napisałaś, daję WIELKIEGO PLUSA. Zgadzam się w zupełności.
Wszystko w tych kilku zdaniach ujęłaś znakomicie.

Ja nie wiem dlaczego , ale do swoich ex nabieram takiego stosunku jakie było rozstanie. Jeśli pokojowe , to spokojnie mogę z nim iśc na " piwo " i pogadać czy pośmiać się bez problemu. Jeżeli on postąpił nie fair w stosunku do mnie to ma facet z lekka przekichane i każda jego próba nawiązania kontaktu kończy się dla niego ciętą ripostą i zmieszaniem z błotem. Jeżeli ja zostawiam to znikam z życia faceta by mniej cierpiał , lecz gdy się wyleczy i chce utrzymywać kontakt to nie widzę problemu

Cóż... Najlepszy kontakt mam z byłym, z którym odbyłam najdłuższy "staż" 3 lat bycia razem. Mimo, że rozstaliśmy się bardzo burzliwie, to nie mamy kłopotu ze spotkaniami. Znamy się jak łyse konie, ja wiem, czego mogę się po nim spodziewać, on wie, czego po mnie. Czasem umawiamy się na piwo, czasem obejrzymy razem film, bez żadnych wielkich uczuć. Czasem, jeśli najdzie nas ochota, to się poprzytulamy, ale w grę nie wchodzą już takie emocje, które targały nami w trakcie bycia w związku.
Z kolei z innymi byłymi... Hmmm... Tu już się pojawia problem, bo jeśli ktoś się rozstaje w sposób "to odezwij się czasem", to raczej żadne z obojga się nie odezwie. Myślę, że honor nie pozwala nam, żebyśmy byli "pierwsi", którzy się korzą i po prostu są ciekawi "co słychać".

Jeżeli wpadnie mi coś jeszcze do głowy, to dopiszę.

hmm.. tak szczerze powiedziawszy z każdym moim ex mam dobre stosunki koleżenskie. Nie trzymam w sobie żalu zbyt długo, więc nie mam problemu spojrzeć komuś w oczy i się szczerze uśmiechnąć.

Nie ważne co by się działo i co się wydarzyło nie robię z żadnego z nich potwora, który zniszczył mi życie. Oczywiście przez pewien czas jest żal (tak jak po ostatnim, bo miałam powód do żalu i pretensji), ale czas potem pokazuje, że nie ma sensu.

Jedyne czego nie chcę zaznać to np. poznać teraźniejszą dziewczynę mojego ostatniego ex. Z nim mogłabym sie widywać i bez jakiś chorych sytuacji spedzać czas, ale jej nie chcę nawet widzieć. Boję się trochę mojej reakcji.

Nie mam pojęcia co bym zrobiła w takiej sytuacji. Ale gdybym wiedziała, że kiedyś mnie zdradził to raczej nie decydowałabym się na taki związek. Nawet gdyby wszystko wskazywało na to, że się zmienił to nie wiem czy umiałabym mu znowu zaufać.
Faktem jest, że z drugą połówką należy przeżyc życie, a nie jej całe życie szukać ale to nie jest powód by godzic się na związek, co do którego nie mamy pewności.  Z tej bardziej romantycznej strony powiem, że jeśli się kogoś prawdziwie kocha to człowiek nawet nie pomyśli o tym, by się zastanawiać nad powiedzeniem "tak". Ale to chyba tylko moje zbyt idealne wyobrażenie o miłości i nie wiem czy istnieje taka miłość. Generalnie ostatnio miłość jest tematem, który mnie nie dotyczy i nie potrafię się dziś pięknie o niej rozpisywać.
Mam nadzieję, że podejmiesz słuszną decyzję, najlepszą dla Ciebie.